Ik beklom de Tanzaniaanse ‘Berg van God’

In de De Great Rift Valley in Zuidoost-Afrika, aan de Tanzaniaanse oevers van Lake Natron, staat een keurige, rechthoekige kegel. Een actieve vulkaan, die door de Maasai de ‘Ol Doinyo Lengai’ wordt genoemd, The Mountain of God. Deze berg beklimmen is een onvergetelijke ervaring, niet in de laatste plaats omdat je he-le-maal kapot gaat. 

AFBROKKELEND VULKAANGESTEENTE

Want het moet gezegd: God’s uitzicht, vanaf de rand van de dampende krater, is fenomenaal. Maar voordat je daar van kan genieten, wacht een taaie hike. Of beter gezegd: het is een taaie, stijle klim, wanneer je afwijkt van de ‘beaten track’! Je loopt over broos, afbrokkelend vulkaangesteente: de enkelen die je zijn voorgegaan hebben een steile trap met treden uitgegraven – tussen de treden zit telkens een meter.

DE HELE NACHT LOPEN

De Eng’ai, de God van de Maasai, heeft wel een berg uitgekozen, zeg. Een lekkere zomerse wandeling met de zon op je bol? Neuh. Overdag wordt het op de Ol Doinyo Lengai namelijk bloed- en bloedheet. Too hot to handle. Daarom begint de hike om elf uur ’s avonds. Je leest het goed: ’s Avonds! Je wil voor zonsopkomst op de krater staan, uiteraard – en de Maasai die je omhoog gidsen weet natuurlijk niet hoe snel jij die vulkaan op rent. Totaal on-Afrikaans vertrekken ze daarom ruim op tijd waardoor je tenminste anderhalf uur te vroeg bij de krater aankomt. Er valt nog niets te zien, dus doe je nog even een power nap in een soort magma-iglo: zonder deken, in de kou, op hard puntig vulkaangesteente.

DE TOP BEREIKT

Dan is het tijd: op naar de top van de Ol Doinyo Lengai! Je bereikt de rokende rand om de krater, lopend over de richel naar de top van de berg. Links van je ligt het stomende hart van de Engikai: het is bovenaards om Moeder Aarde in actie, op haar krachtigst te zien. Dan komt de zon op en verwarmt je gezicht en langzamerhand de rest van je lichaam. Je ziet de eindeloze vlaktes van de Serengeti, de Crater Highlands, de Ngorongoro-krater, de Empikaai-krater, en in de verre verte kun je de hoogste alleenstaande berg ter wereld zien, de rooftop of Africa: de Kilimanjaro.

VRUCHTBAARHEID VS RUIGHEID

Waar je ook kijkt, je ziet steeds weer andere kleuren: een witte sneeuwtop, zwarte lavarivieren en de groene heuvels uit de Highlands, waarvandaan de rivieren naar het rode Lake Natron stromen. Uit de Serengeti komen rivieren en watervallen de Great Rift Valley instorten: groen wordt oranje, oranje wordt bruin, bruin wordt geel, geel slaat wit uit van het zout. Dit landschap leeft! De vruchtbaarheid vecht met de ruigheid! Wat een uitzicht.

NAAR BENEDEN GLIJDEN

De afdaling is minstens zo taai als de klim. Je bent moe, je hebt een nacht niet geslapen. Af en toe glij je naar beneden over de afbrokkelende lavarivieren – als je wil dat je rugzak de tocht overleeft draag je die op je buik. Toch sta je hier geen seconde bij stil: de natuur is zó overweldigend mooi.. Als een klein kind in de snoepwinkel huppelde ik naar beneden, bleef ik foto’s maken en kwam de man met de hamer pas toen ik mijn bedje bereikte.

Eng’ai, jongen, you got yourself a penthouse over here. Het is de ruigheid tegen de schoonheid, en die laatstgenoemde wint! Als jij de avonturier bent die wel van een verzetje houdt: dit is een massiveaanrader! Check onze bestemmingspagina voor meer verhalen over Tanzania, of neem contact op met Charlie om het hele verhaal over de Berg van God nog eens in geuren en kleuren uit zijn mond te horen komen.