Mam, pap: dit zijn de Keniaanse verkiezingen

Lieve papa en mama,

Laat ik beginnen met: maak jullie vooral geen zorgen, het gaat goed met me. M’n kamer is gezellig, ik leer nieuwe mensen kennen, zal voorzichtig doen op de motor, kom niet te dicht bij de olifanten in de buurt en vergeet m’n malariapillen niet. Beloofd.

Nairobi, 07/08/2017

Zo, nu dat uit de weg is, meteen door naar de échte reden voor deze brief: zie het maar als damage control, want daar sta je dan als ouder. Zwaai je twee weken geleden nog je – enige – dochter uit met het idee dat ze wat kiekjes gaat schieten in tropisch Oost-Afrika, blijkt ze midden in een verhitte verkiezingsstrijd te zitten tussen huidige president Uhuru Kenyatta en leider van de oppositie; Raila Odinga.

Hier geen Jesse Klaver die als “the Dutch Trudeau” (Serieus dames? Zullen we de twee even vergelijken en tot de conclusie komen dat Trudeau toch wel een stuk beter uit de klei is getrokken dan ‘de Jessias’ Klaver?) stemmen probeert binnen te sprokkelen in een uitverkocht Tivoli of AFAS. Hier geen Rutte die door het internet wordt afgemaakt voor het gebruik van de zin ‘Doe normaal of ga weg’. Nee, hier gaat het er allemaal net even anders aan toe. Een korte uiteenzetting:

Het Keniaanse politieke systeem

Het Keniaanse politieke systeem is deels te vergelijken met dat van de U.S.A. Sinds 1992 zijn er weliswaar meerdere partijen, maar er voeren er twee de boventoon: Kenyatta’s Jubilee-partij, en Nasa; de partij waar Odinga toe behoort. Om te winnen moet één van deze beste heren een minimum van 25% van de stemmen behalen in de meerderheid van Kenia’s 47 kiesdistricten, en een overall-stempercentage van 50% + 1 van alle geldige stemmen.

En die geldige stemmen, dat is een variabel begrip. In 2013 begaf het telsysteem het, en moest alles met de hand gebeuren – niet per se de meest waterdichte methode. Dit jaar is Chris Musando, de man die als ICT-expert van de nationale verkiezingscommissie fraude had moeten voorkomen, dood teruggevonden in Kikuyu. Tel daarbij op dat Kenia op de 145e, uit 176, plek staat van Transparency International’s ‘Corruptions Perceptions Index’, en het moge duidelijk zijn dat er dingen gebeuren die niet voor het daglicht bedoeld zijn.

Ondanks dit alles maak ik me persoonlijk niet zo veel zorgen. Het NRC rapporteert dan misschien dat heel Nairobi leegloopt uit angst voor geweld, een gesprekje met een Keniaan of drie leert ons dat een groot deel van deze mensen simpelweg terug moet naar hun geboortedorp om überhaupt te kunnen stemmen.

Ik schrijf deze brief niet aan jullie om alles wat hier gebeurt goed te praten – echt geruststellend ben ik geloof ik ook niet geweest met m’n verwijzingen naar dood en geweld – maar ik wil wel dat jullie weten dat het best interessant is om mee te maken hoe hier campagne wordt gevoerd. Er worden leuzen geschreeuwd vanaf alles wat beweegt, meetings georganiseerd langs de weg waar dan honderden mensen uit de omgeving op af komen op hun motoren, en ALLES (auto’s, reclameborden, noem het maar op) is volgeplakt met overbelichte portretten van parlementskandidaten. Ook wil ik jullie vertellen dat het niet allemaal zo extreem hoeft te zijn als de internationale pers verkondigt: twee beste Maasai-vrienden die ik sprak waren het lachend met elkaar oneens over wie er moest winnen morgen.

Ik geef het toe, het zal komende week niet de meest rustige tijd worden hier, maar we zitten wel goed. Wie er nou gaat winnen is me nog steeds niet duidelijk, of het totale chaos wordt eigenlijk ook niet, maar wij hebben onze boodschappen in huis en wachten alles rustig af.

Liefs vanuit het oog van de storm en to be continued,

Lon

P.S. Kunnen jullie een paar repen Tony Chocolonely op de post gooien?
P.P.S. Als jullie toch bezig zijn: groene Skittles en zwart-witjes worden ook gemist, bedankt!

Heb je vragen aan onze Afrika-experts?

Deze blogs vind je vast ook leuk: