Mt. Suswa Kenya - Marijke & Philip

Vroeg opgehaald om naar een stadje bij Mount Suswa te rijden. Mount Suswa is een bijzondere dubbele krater en de manyatta (dorp) van de Maasai bevindt zich op de vlakte tussen de buitenste kraterwand en de binnenkrater maar dat wist ik toen nog niet. Drie Maasai komen ons ophalen op twee motoren: ik achterop bij een en Philip, tussen de overige twee in, op de ander. De tocht gaat zo’n 1,5 uur duren: eerst over de kam en dan over de vlakte naar de manyatta. De weg gaat van verhard heel snel naar onverhard en steeds smaller totdat een enkel bandenspoor overblijft. Ik besluit maar héél stil te blijven zitten want het is een hele toer om in evenwicht te blijven: bochten naar links en naar rechts, omlaag en omhoog bij droge beddingen, in pittig tempo. Heel spannend.

De kinderen hebben een mooie manier om iedereen die ouder is te begroeten. Ze komen naar je toe en buigen lichtjes het hoofd.

Manyatta

Uiteindelijk aangekomen bij de manyatta en onze spullen in onze verblijfplaats van die nacht gelegd: een lemen hut van ca. 3×4 meter met een vloer van aangestampte aarde en een plastic zeil met bladeren als dak. Binnen wordt het slaapgedeelte met een gordijn afgescheiden van de rest. De bewoners zijn Reuben, vriend van Charles, en zijn vrouw Hildah. Ze zijn de dag ervoor vertrokken naar het ziekenhuis om een kind te krijgen en zullen pas ’s avonds terugkomen met kind en elders slapen. Binnen staan drie plastic stoelen en een tafeltje. In het slaapgedeelte een bed met twee dekens en een open kastje. De kleren van de bewoners hangen over een touw langs de wanden. Naast de hut staan twee kralen: een voor de koeien en een voor de schapen. Overdag grazen ze in de vlakte en ’s nachts blijven ze in de kraal die wordt afgesloten met takken met dorens. Honden houden de wacht. Als die aanslaan, weten de Maasai dat er roofdieren zijn en komen ze in actie.

Onze gastheer nu is Kipino, halfbroer van Reuben. De Maasai zijn vaak polygaam en de vader van Reuben en Kipino heeft dus ook meer vrouwen. We zijn op tijd voor de lunch: chapati’s (soort pannenkoekjes) met boerenkool. Heerlijk! En veel zoete thee. Kipino drinkt geen thee, maar alleen de traditionele gerechten van zijn volk. Hij is ook altijd traditioneel gekleed en heeft ter ere van ons bezoek een halssieraad omgedaan. Hij beklimt na de lunch met Philip de kam van de binnenkrater en ik doe dat ook maar omdat ik last heb van mijn knie loop ik met Moses, die ook de motor bestuurde, naar de plek waar die kam het laagste is. Ik ben dan ook eerder terug en word, als ik voor het huisje zit, belaagd door kinderen die zich verwonderen om het streepje rond mijn ogen. Het is fris, alle kinderen zijn warm gekleed – een jongetje loopt in een Oshkosh ski-jack – maar wel op blote voeten. Ze zijn echt heel vies en nemen veel vliegjes mee maar o zo lief en vrolijk.Als Philip en Kipino terugkomen, wordt er weer thee gedronken. Ik ga toch maar minder thee drinken als ik er achter kom dat er geen wc’s zijn. Als ik daarnaar vraag, wijst Kipino naar de grote vlakte.

Nu staat daar maar een enkele struik en er liggen ver weg wat stenen, maar goed. Maar in de wetenschap dat je ’s avonds niet in je eentje naar buiten kunt, probeer ik het plassen te beperken. Er is ook geen elektriciteit en geen stromend water maar iedereen heeft een mobiele telefoon die wordt opgeladen met zonne-energie. De kinderen gaan ook in schooluniform naar het schooltje dat verderop ligt en verkleden zich meteen bij thuiskomst.De kinderen hebben een mooie manier om iedereen die ouder is te begroeten. Ze komen naar je toe en buigen lichtjes het hoofd. De oudere legt dan zijn/haar hand op het hoofd. Het recht om een hand te mogen geven, moet je verdienen. Later die avond laat Kipino op zijn mobieltje filmpjes zien van zijn laatste inwijdingsfeest die hij met zijn generatiegenoten vierde: honderden Maasai in vol ornaat die zingen en springen. Fantastisch Hij is nu een ‘senior warrior’ en mag nu trouwen en vader worden.

Victorine Naipei

Einde middag arriveren Reuben, Hildah en de baby. Een meisje. Ze installeren zich in de buurhut en na een tijdje moeten wij het kind komen bewonderen. Al bij de deur slaat de rook op mijn ogen. Vrij pijnlijk. Wat blijkt? Ze hebben in het midden van de hut een open vuur gemaakt maar die rook kan nergens naar toe. Als mijn ogen een beetje zijn gewend, zie ik dat om het vuur wat familieleden zitten. Moeder en kind liggen in een soort bedstee met háár moeder aan het voeteinde. Het kindje moet ze even zoeken want het ligt ingepakt in wel drie dekens. Smoorheet en dan die rook. Maar wat een schatje. Zoals de meeste Kenianen (voor zover ik kan beoordelen) krijgt ze een Engelse en een Keniaanse naam: Victorine Naipei. Toch maar weer snel die hut uit. Hoewel volledig gekleed, tussen die twee dekens en zonder kussen heb ik verrassend goed geslapen. Ook niet één kik van de koeien of de schapen. Om half 7 rondgelopen en genoten van het eerste licht. Na het ontbijt weer op de motor voor onze afspraak om 10 uur beneden met onze driver voor de komende dagen. Op naar Maasai Mara. Maar wat een ervaring om hier te hebben mogen overnachten. Ik had het niet willen missen!

Zin gekregen om zelf de Keniaanse cultuur te leren kennen? Check dan gauw onze Kenia-pagina of neem contact op met één van onze Oost-Afrika-experts!