VERLIES JEZELF IN DE EINDELOZE NAMIBIAN DESERT

De Namibian Desert strekt zich uit van Zuid-Angola, dwars langs de Atlantische kust tot aan het Noorden van Zuid-Afrika, dat is een lengte van zo’n 2000 km. Men denkt dat dit de oudste woestijn van de wereld is, hij moet ontstaan zijn in het tertiaire tijdperk en dat is dus zo ongeveer toen de dino’s verdwenen.

De Oudste woestijn van de wereld

De Namibian Desert is een desolate plek op aarde en de plek voor een road trip. Sossusvlei en deadvlei liggen hier. Wat mij vooral opviel was de enorme variëteit van deze woestijn. Ik dacht, een woestijn dat is veel zand, met misschien een rots ofzo; maar je hebt hier echt allerlei soorten zand; wit, rood en grof geel. En er zijn rotspartijen die enerzijds op enorme keien lijken en anderzijds weer meer aan een Canyon doen denken.

Je kan op een aantal plekken kamperen en er zijn een paar lodges die zeer luxe -en duur zijn- maar waar je tijdens het eten dan wel weer een aantal cheetahs een babyzebra ziet verorberen. Zielig, maar dichter bij de wrede, harde natuur kom je op maar weinig plekken. Zo ook qua winkels; wij legden 65 km af -denk Amsterdam-Arnhem-  en terug, om een pakje Marlboro lights te halen bij een benzinestation dat zich dan ook direct met oud brood, vergane wijn en twee citroenen, supermarkt noemt. Ik ben na deze reis overigens gestopt met roken….

De Namibian Desert

Een goede voorbereiding is dan ook essentieel. Neem allereerst een vette 4×4. Leer hoe je een band moet verwisselen. Neem extra koelwater, benzine en olie mee. Dekens, koekjes, drinken, kortom proviand voor een paar dagen. En zonnebrand en hoed, want man wat kan die zon branden daar zeg. Ik ben tijdens een wandelingetje onder een steen gekropen om even te ontsnappen aan de hitte. Ik kwam er nooit meer onder vandaan riep ik mijn verloofde toe; toen hij daarna zei dat de schorpioenen me rauw lustten wist ik niet hoe snel ik er onder vandaan moest komen. En dan, loop je daar dus toch een beetje heetgebakerd rond boos op je liefje -alsof hij die zon niet uit kan zetten- en opeens hoor je klik klikkerdeklik…. Een zebrafamilie van wel 30 stuks met jonkies passeert op nog geen 30 meter…. Het was truly één van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb.

Mad Max

Maar door moeten we. Want de woestijn moet doorkruist worden. We scheuren met 120km per uur over de zandwegen en als je dan eindelijk een lorrie tegenkomt kan je hem eigenlijk niet zien; je ziet de stofwolk waarin hij zich verplaatst. Maar niet de wagen zelf. Die film met die enorme stofwolken en mannen met stofbrillen en vrouwen met sexy veterboots die opeens vanuit het niets op enorme dragsters verschijnen; Mad Max is hier opgenomen. En zo voelt het ook precies.

Uranium

Naarmate je Swakupmund nadert, een stadje met veel nachtclubs, casino’s en een strand. Wordt het drukker op de weg. Hier is het waar Namibië haar geld verdient. Uit de uranium mijnen die hier liggen haalt Namibië jaarlijks ongeveer 3.800 ton uit de grond. Ze zijn daarmee de op vier na grootste producent ter wereld. De vraag naar Uranium – het wordt gebruikt om de atomen die kernenergie opwekken te splitsen- neemt toe en veel landen willen goede relaties met Namibië.

Voor de bevolking is dit op korte termijn goed, de regering investeert veel van de opbrengsten in onderwijs en gezondheidszorg voor de armere bevolking. Op de langere termijn is het voor de natuur misschien beter wat minder Uranium te winnen.

Namibië is echt een land dat je moet zien; de leegte, de woestijn, het gevoel echt op de planeet Aarde te staan omdat er werkelijk niets anders dan Planeet om je heen is mag je niet missen. Chat hier met Charlie en kijk wat je nog allemaal meer kan doen…